İnsanlara bakmıyorum bilmediğim bi sebepten, gözlerim kimseyi aramıyor, oysa yarısını tanıyorum bu şehrin. Yıllarca anlatmaya çalıştım bu şehrin insanlarını, yıllardır tanıyamadığımı anlayana kadar.. düşledim! Onların yerine çoğu zaman...
ilk kelimesi bu kadar anlam bulamazdı hayatımda ankara olmasaydı.
İlk... hem de ne ilk.. ilk defa burda sevdalandım, burda gözlerime uyku girmedi.. ilk defa kazandım, kazanılanlar kaybedildiğinde daha bi anlamlı olurmuş öğrendim, yenisini kazanmanın güç olduğunu gördüm, kazanılana çıkarılan derslerle sahip çıkılamıyormuş bildim, ilk bu şehirde dirildim, bu şehirde öldüm, ilkdim bu şehirde, son oldum.. bir göç haliymiş yaşamak : birinin kalbinden diğerine, bir kapı kapanır öbürüne, bir şehirden ötekine.. anladım.
Sonra seni gördüm, sevdim... ne yüzün ne gözlerin, ne tanıdık gelen halin ne sözlerin...seni sadece hiç bi sebepten sevdim. Durdurmak istedim bu göç halini, olduğun şehirde, senin kalbinde.. beceremedim.
SANILANLARIN YANILGISINDA ALAMADIGIM HER NEFES SEN OLSAN DIYORUM, KESKE SEN OLSAN, BIRI OLSA KESKE SEN DIYE DIYORUM, BEN ONA ASIK OLSAM. (bunu yazarken sen diye biri olduğunu bilmiyordum)
English
